Sioux savaşçısı Çılgın At’ın böğründe dönerken beyaz adamın süngüsü, kızılderisinde hâlâ isyanının çığlığı tütüyordu: “Halkın toprağı satılamaz!” Bir zamanlar dostuydu Küçük Dev Adam, onun ihanetinde ölüyordu.

Sattılar! Altının şehvetinde çıldırdılar! Üzerinde güneşin batmadığı o bakir toprakları katliamlarıyla parselleyip işgalin kalesinde oynadılar!

Çoktular ve acımasızdılar!

Açılmıştı kutu bir kere. Açmıştı kutudan fırlayan "kötülük çiçekleri."(*) Ah şair, nasıl da anlıyorum seni!

Eylüldü…

Gaz odalarını çoktan hazırlatmıştı düğmeye bastığında kafatasçı adam. Polonya’ya girerken askerleri, o nefretinin sırsız aynasında gülüyordu. Boğmak için çoluk çocuk milyonlarcasını, salyalı bir açlıkla bekliyordu.

Boğdular! Saf ırk söylencesinde çıldırdılar! Katliamlarıyla silinmeyecek bir bataklık resmi çizip dünyaya, ırkçılığın tiksinti veren çamurunda oynadılar!

Çoktular ve acımasızdılar!

Açılmıştı kutu bir kere. Açmıştı kutudan fırlayan "kötülük çiçekleri." Ah şair, nasıl da anlıyorum seni!

Eylüldü…

Bir hayali kurguda mesaideydi ülkenin provokatörleri. Mustafa Kemal’in Selanik’teki evini bombalarken şakacıktan haber ajansları, onlar talanın kirli sofrasında içiyordu. Bükmek için azınlıkların belini, bir fitile ateş oluyorlardı.

Yaktılar! Düşmanlığın kuyusunda çıldırdılar! Kiliseleri, havraları, ayazmaları, manastırları, okulları, evleri ve dükkanları görünmez ellerin karanlığında yıkıp utançsızlığın görünür aksinde oynadılar.

Çoktular ve acımasızdılar!

Açılmıştı kutu bir kere. Açmıştı kutudan fırlayan "kötülük çiçekleri." Ah şair, nasıl da anlıyorum seni!

Eylüldü…

İcazeti alıp Sam amcalarından "bizim çocuklar", sabaha karşı tanklarla yürürken ülkedeki özgürlüğün üstüne, akıttıkları kanı güçlü bir vakumla temizleyeceklerini düşünüyorlardı. Yıllarca kapanacakları o süpürgeden habersiz uyurken kadınlar ve erkekler, namlular ne bulursa çekiyordu.

Topladılar! Çıkmayacak bir kara lekenin aymazlığında çıldırdılar! İşkencelerle kayıpların gölgesinde kirletip ellerini, cunta marşında oynadılar!

Çoktular ve acımasızdılar!

Açılmıştı kutu bir kere. Açmıştı kutudan fırlayan "kötülük çiçekleri." Ah şair, nasıl da anlıyorum seni!

Eylüldü…

Bir Ladin rüzgarını arkasına alıp dalarken uçaklar insanların kalbine, tezgahlarda “üç kuruşa can, iki kuruşa kan” sloganıyla ‘eski düzen’ satılıyordu. ‘Yeni düzen’ mallarını sergilerken jandarma elbisesi giymiş pazarcılar, yardakçılar megofonlarla bağırıyordu: “Gün, medeniyet sergileyen tezgahlarımızı barbarların elinden kurtarma günüdür. Gün, onların mallarını dağıtma günüdür!”

Dağıttılar! “Üç kuruşa can, iki kuruşa kan” gölünün ortasında çıldırdılar! Sersemlemiş insanların çığlıklarına kulaklarını tıkayıp bahane naralarında oynadılar!

Çoktular ve acımasızdılar!

Açılmıştı kutu bir kere. Açmıştı kutudan fırlayan "kötülük çiçekleri." Ah şair, nasıl da anlıyorum seni!

Eylüldü…

Cıvıl cıvıl bir neşeye giderken ellerinde geleceksiz defterlerle çocuklar, pimi çekilmiş bombalar sotaya yatmış bekliyordu. Çocuklar hangi dipsiz davanın kurbanı olduklarını bilmiyordu. Serinliğini kaybetmişti büyüklerin damarlarında akan kan, parçalamaya harlanmış bir ateşte yanıyordu.

Parçaladılar! Paramparça bir dünyanın tozunda çıldırdılar! “Onlar bizim biz onların çocuklarını öldürdük” deyip karşılıklı çiftetelli oynadılar!

Çoktular ve acımasızdılar!

Açılmıştı kutu bir kere. Açmıştı kutudan fırlayan "kötülük çiçekleri." Ah şair, nasıl da anlıyorum seni!

Eylüldü…

Sessiz bir cenaze töreninde gömülürken AŞK, içimdeki bütün renkler yalan renginde kırılıyordu. Şirazesinden çıkmıştı bir kere kurşun, senlerim tek tek vuruluyordu. Acıdan kalbim batıyordu.

Başardılar! Bir hoyrat kutunun içine tıkıp hatıraları, çıldırdılar! Göğümün mavisinde oynadılar!

AŞK düşmanıydılar!

Çoktular ve acımasızdılar!

Açılmıştı kutu bir kere. Açmıştı kutudan fırlayan "kötülük çiçekleri." Ah şair, nasıl da anlıyorum seni! Ya sen beni? Utancımı söylesem anlar mısın? Pandora’nın kulağına fısıldar mısın? Koysun bu utancı tekrar yerine, ah şair, sağaltsın beni!

……………..

Emine Başa

(Arşiv)

alaza yattım ayırıp bacaklarımı
çığlığımı unutsun diye toprak
ağzıma kor bir şiir aldım

doğurdum kendimi
kuşların yorgunluğunu göbek bağım

eylül koydum adımı
küflenmesin bayat imgelerde şiir
seslendiğinde bir çocuk
doğrudan baksın gözlerim içinde eylül
o kadar korkak olmayan korku

korkuyu üzerinden atmak bir ömür
korkaklığı öğrenmesin çocuk
darağaçlarında yaşıtlarının öldüğünü
unutmasın eylülün oniki çanağı kırık

...............

Emine Başa

www.beyhude.org/ Kültür Sanat Sitesi-Çağrışım Şiirleri Atölyesi'nde yayımlanmıştır.

Metin Talayman

eylüldü hava karardığında
ensemden girdiğinde bir sancı
topladı aşk eteklerini.
damar damar göründü bacaklar

şaşırdı aşk toplayıcılar
çıplaktık ekmeğin ve aşkın manzarasında
akan nehrin tırnak tırnak fırçasıydık

eylüldü hava aydınlandığında
ensemden çıktığında bir sancı
kilitledi ağızlar çenesini
bir bir susmaya konuştular

şaşırdı dil sökücüler
anahtardık tarihin görünmeyen kapılarında
uymadığında açmayan çapaktık

eylüldü
hava bozmuştu
esiyordu
karanfil kanadığı yerde
mevsimine yeşilleniyordu

...............

Emine Başa

www.beyhude.org/ Kültür Sanat Sitesi-Çağrışım Şiirleri Atölyesi'nde yayımlanmıştır.

başımızın üstünde demirdendi gök

kurşun geçirmez kulenin kurşun gözleri

değdikçe kafesin parmaklarına

eylül açmıyordu saksılarımızda.

iç içe kapılarda yüzlerce el iziydi aşk

kalın duvarların kalın çığlığı

yürüdükçe ince damarlarımızda

eylül ağlamıyordu mektuplarımızda.

Eylül kaç eylül gördü

o dua bitti barikatlarında
şimdi saklanacak yer arıyor

"bizim çocuklar" barikatlarımızda

...............

Emine Başa

www.beyhude.org/ Kültür Sanat Sitesi-Çağrışım Şiirleri Atölyesi'nde yayımlanmıştır.