Fotoğraf: Engin Başa   

  



 
Sen unutmadın deniz olmayı köpürürken Aphrodit'in teninde şehvetle. Rengini soldurduğumuz çalkantılarda hâlâ kıvranıp durursun deniz olmaya coşkuyla.


 Maymunlar da unutmadı maymun olmayı ayıklarken birbirinin bitini sevgiyle. Dar ettiğimiz ormanlarda hâlâ sevişip dururlar maymun olmaya tutkuyla.


Biz ayağa kalkanlar!


 Tarih tarih yürüdük. Aklımızı büyütüp başımızı dikleştirdik. Bitlerimiz de yok artık saçkıranımız da. O dik başımızla dünyalar kurduk dünyalar yıktık. Kurduklarımızı yıktıklarımızın altında unuttuk. Tenceremizi, sobamızı tutuşturan, tutuştururken ellerimizi/gözlerimizi buluşturan bir kutu kibriti unuttuk örneğin. Şimdi modern yakıcılarla dünya alev! Alevlerde yanmayan nesnelere dönüştük.

Ruhu olmayan yanmaz! Yürüyen, konuşan, çiftleşen milyonlarca insan bedeni. Ceset! Cesetler ne üretir Deniz? Kurt mu? Yanlış! Cesetler yalnızlık üretir! Bulaşıcı bir yalnızlık! Toprak üstünden toprak altına... Bastıkça, kazdıkça sızım sızım... Doğa..sızım...

Yalnızlaşan ne yapar Deniz? Unutur, korkar ve öldürür! Sonra ne olur?

-Şair şiir yazamaz ! -

uygarlığını kaybeden

yürür sürüngen olmaya

geçtiği yerlerde pıhtılaşmaz kan

iki ayağındaki ayıplı halka

içerden çürütür kemiği

ruh yalnız üşür

kararır takvimler

gün geceye, gece nefese morarır

ey yüzümü tarihten silen meteor elli

pıhtılaşmayan kana akıt yalnızlığımı

kaldıysa ahlâkın tortusu avuçlarında

kurur yollar

ey omurgamı ortasından kıran bellek

bedenimi kuruyan yollara at

kaldıysa takvimin beyazı sayfalarında

oluşur ayaklar

beni bul

tarih eskisin (1)

..........

Beni kimse bulamaz artık Deniz. Çünkü ben şiir yaz(a)mıyorum! Su olmadan yok oluyor tarihin gözlerindeki buhar. Eskimiyor şiddet. Eskise buhar suya, su nehre, nehir denize, deniz okyanusa dönüşecek yeniden. Ama tarih kendini inkâr ediyor. Ah, beni ne, nerede, niçin, ne zaman, nasıl ve kim bulacak! Tanrı da unuttu tanrı olmaklığını. Ne, nerede, niçin, ne zaman, nasıl ve kime yapacak tanrılığını!

Geçmiş zamanlardan kalma bir kutu kibritim vardı Deniz; onu çıkardım ben de inadına sakladığım yerden. Üzerinde "Ortalama 40 Çöp" yazıyor. Tarihin eskimeyi bildiği daha daha geçmiş zamanlarda, "Vasati 40 Çöp" yazardı. Aferin bize! Dilimiz de büyümüş aklımız gibi!

Doğrusunu istersen dil'le, falanla-filanla ilgilenmiyorum Deniz. Ruhumu kurtarma arayışındayım. Bu nedenle kibrite taktım ve tek tek yaktım:

1. Çöp: Gözlerimiz bulmuyor gözlerimizi: de ki suyunu kaybetmiş kuyunun karanlık bakışları.

2. Çöp: Ellerimiz tutmuyor ellerimizi: de ki cesaretini kaybetmiş kahramanın korkak parmakuçları.

3. Çöp: Kollarımız sarmıyor bedenlerimizi: de ki iliğini kaybetmiş kemiğin kırık dokunuşları.

4. Çöp: Dudaklarımız öpmüyor dudaklarımızı: de ki tohumunu kaybetmiş meyvenin tatsız kandırmaları.

5. Çöp: Birbirimize yabancıyız: de ki yolunu kaybetmiş yolcunun güvensiz yordamları

6. Çöp: Zamanımız yok ötekini dinlemeye: de ki akrebini kaybetmiş yelkovanın yorgun çırpınışları.

7. Çöp: Kapılarımız ardına kadar kapalı: de ki anahtarını kaybetmiş kilidin paslı kuşkuları.

8. Çöp: Neyi yüklendiğimizi düşünmüyoruz; de ki küfesini kaybetmiş hamalın köle omuzları.

9. Çöp: "Düşünmek ruhun kendi kendine konuşmasıdır"(2): de ki dilini kaybetmiş göçerin köksüz susmaları.

10. Çöp: Sözlerimiz bilgi yığını veya bilgisizlik: de ki mürekkebini kaybetmiş kâğıdın yüzsüz sırıtışları.

Yeteeer!

40 çöpü yakmaya gücüm kalmadı Deniz. Anımsadıkça ruhum yandı! Anımsadıkça ol(a)mayan "şairliğim" ağladı!

.

Yansın ruhum ve ağlasın "şairliğim" Deniz! Yalnızlığı(mı) değil yalnızlaş(tırıl)mayı söndürsün şiir, kaldıysa iki damla gözyaşı..

Ruhumu arıyorum ey! Tarihi arıyorum anımsatmak için... Yanlış! Bildirmek için ona haddini.

......

.

Emine Başa

Mayıs 2007

.

(1) Emine Başa/ www.Beyhude.org Kültür Sanat Sitesi/ Çağrışım Şiirleri Atölyesi -Temmuz 2006-

(2) Eflatun

sadece benden.